Jack London

NA POŁUDNIE OD TORU

Konwersja: Nexto Digital Services

NA POŁUDNIE OD TORU

Jack London

Stare San Francisco, to znaczy San Francisco zaledwie wczorajsze, sprzed ostatniego trzęsienia ziemi, przecięte było na dwie części przez Tor. Tak nazywano żelazny kanał biegnący środkiem Market Street. Dobywał się stamtąd hurkot niezmordowanego kabla, zaczepianego do woli o wagony, które ciągnął w górę lub w dół. Prawdę mówiąc były dwa tory, ale mieszkańcy Zachodu w pośpiechu połykali jedną literę i mówili „Tor”, a słowo to wiele znaczyło. Na północ od Toru znajdowały się teatry, hotele, sklepy, banki oraz siedziby solidnych i poważnych firm handlowych. Na południe mieściły się fabryki, slumsy, pralnie, warsztaty mechaniczne, kotłownie i mieszkania robotnicze.

Tor był przenośnią oznaczającą klasowy podział społeczeństwa. Nikt nie przekraczał tej granicy w obu kierunkach z taką łatwością jak Freddie Drummond. Freddie przywykł żyć w obu tych światach i w obu czuł się znakomicie. Był profesorem socjologii na Uniwersytecie Kalifornijskim. W tym właśnie charakterze przekroczył po raz pierwszy Tor i przez sześć miesięcy mieszkał w wielkim robotniczym getcie. Napisał wówczas dzieło pod tytułem: Niewykwalifikowany robotnik. Książka Drummonda uznana została powszechnie za cenny przyczynek do literatury postępowej i świetną odpowiedź udzieloną literaturze niezadowolonej z istniejącego stanu rzeczy. Polityczny i ekonomiczny sens tego dzieła był wybitnie zachowawczy. Prezesi wielkich towarzystw kolejowych wykupywali całe nakłady książki Drummonda i obdzielali nią swych pracowników. Jedno tylko Zrzeszenie Przemysłowców rozdało pięćdziesiąt tysięcy egzemplarzy. Na dobrą sprawę była to książka prawie tak samo niemoralna jak aż nadto dobrze znany Apel do Garcji, a hasłem: „oszczędnością i pracą ludzie się bogacą” szermowała ze szkodliwością niewiele ustępującą dziełu pod tytułem:

Pani Wiggs i jej ogródek warzywny.

Zrazu Freddie Drummondowi niezmierną trudność sprawiało przystosowanie się do robotniczego trybu życia. Nie znał ich zwyczajów, a oni tym bardziej nie mogli go zrozumieć. Odnosili się do niego podejrzliwie. Nie miał robotniczej przeszłości. Nie mógł mówić, że już pracował fizycznie. Miał delikatne ręce. Jego niezwykła uprzejmość nie wróżyła nic dobrego. Najpierw zamierzał grać rolę wolnego i niezależnego Amerykanina, który postanowił żyć z pracy rąk i nikomu nie będzie się tłumaczył. Szybko jednak spostrzegł, że pomysł był kiepski. Uznali go, nie bez podejrzeń, za cudaka. Nieco później w miarę jak się oswajał ze swym nowym położeniem, zaczął pomału wchodzić w rolę bardziej przekonywającą: był człowiekiem, któremu wiodło się kiedyś lepiej, nawet znacznie lepiej, potem noga mu się powinęła, ale niewątpliwie jeszcze wypłynie.

Koniec wersji demonstracyjnej.